Başlayamadım!

Bugün yarın başlıcam derken bir türlü başlayamadım en baştan. Ama yakın zamanda başlarım değil mi?

4-5 yıldır kullandığım telefonumu aldım bugün elime. Numaraları yedeklemeye falan uğraşırken "O"nun numarasını farklı bir yere kaydettiğimi gördüm. Işınlanma yok falan derler ya hala. Ben anında ışınlandım o zamanlara. Zaten yaklaşık 1.5 senedir gün içinde, en mutlu olduğum anlardan en mutsuzlarına kadar alakasız zamanlarda alakasız ayrıntılarla aklıma geliyor sürekli. Müzik olur, kitap olur, koku olur tamam da, o kadar alakasız şeylerle aklıma geliyor ki; bazen düşünüyorum kalıcı hasarlar mı bıraktı acaba bende diye. Yoksa yıllar geçse de hep bi ukte gibi kalıcak mı beynimin bir taraflarında? Bad sector mu oldu yoksa beyin loblarımın arasında?

O salak gülümsememi özledim. Onun gülümsemesini zaten ilk günden beri özlerdim zaten. Ama o aptal aptal kendi kendime o mutluluğun verdiğiğ gülümseme...

Bazen kendi kendime, hiçbişey olmamış da yeniden başlamış gibi hayaller kuruyorum. O kadar gerçekler ki; gülümsüyorum kendi kendime. Bir yanda acizliğim, diğer yanda ben mutlu oluyorum.

Hep tavla oynardık ya.

Zarlar bir o yana bir bu yana.

Sen oyuna dalardın.

Ben de sana.

Hiç bitmez sanmıştım

Öyle kolay kolay.

Artık oynayamıyorum.

bir gün oynarken görürsen beni.

Anla ki unutuyorum seni.

Ama sen hatırlamıyorsun bile beni.