Zilyon tane blog var; aşk acısı, gençlik sanrısı üzerine.
Kimisi ilgi çekmek, ilgi görmek, ego tatmin etmek için. Kimisi de belki biraz samimi.
Kaç zamandır anlatamadım kimseye. Kendime bile söyleyemedim bir çoğunu. Paylaşamadım. Sadece "O"nunla paylaşmak isterdim hep. Keşke yeniden beraber olabilseydik de anlatabilseydim bütün hislerimi, çırpınışlarımı, içinden çıkamayışlarımı, içimden çıkaramayışlarımı ona umarsızca...
Ama birkaç kere yaklaşmaya çalıştımsa da yeniden başlayabilecek ışığı göremedim onda. Bir tarafta yeniden başlayabilme ihtimali dururken, diğer tarafta kendimi daha fazla küçültüp ondan daha fazla uzaklaşma ihtimali vardı her zaman. Onun belleğinde öyle kalmayı kabullenemedim "belki bir gün" umudunu kendi içimde yaşatabilmek için. Bu satırlar belki o umudu anlatıyor, belki de onu içimden çıkarmama yarıyor. Ne olur ne gider ilerde anlayabilirmiyim şimdi hiç bilemiyorum. Sadece ara ara ihtimaller yüzüme az da olsa gülümseme bırakıyor...
Dünyada, yakınlarda bir yerde olduğunu bilmek az da olsun umudumu sürdürebilmemi sağlarken, (ne kadar çok mutlu olmasını istesem de) şu anda başka birisinin boynuna sarılıp, bambaşka birisine o gülümsemeyle bakıyor olabilme ihtimali kalbimde ağrılar yaratıyor...
İnsan bilemiyor ki aşık olup ayrılabileceğini. Geziyor tozuyor, türlü filmler izliyor beraber, türlü şarkılar dinliyor, türlü yazarlar, kitaplar öğreniyor o dudaklardan. Sonra "O" gidiyor. Bellekte "Silinmeyen hatıralar" kalıyor. O filmlerin, şarkıların katili oluyor sonunda kendileri...
"Elliot'u bir de ben ödürdüm sayende"
Between the bars da o şarkılardan biri. İntihar edenleri dinlemek istemiyorum artık. Fazla yakın geliyor bana, korkuyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder